دیدی ای دل که غم عشق دگر بار  چه  کرد

چون  بشد  دلبر  و  با  یار  وفادار  چــه  کرد

آه  از  آن  نرگس  جادو که چه بازی انگیخت

وه از آن مست که با مردم هشیار  چه  کرد

اشک من رنگ شفق یافت ز بی مهری  یار

طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

بـــرقی  از  منزل  لیلی  بدرخشـــید  سحر

وه  که  با خــرمن مجنون دل افـگار چـه کرد

ساقیـــا جــــام می ام ده که نـگارنده غیب

نیست معلوم که در پرده اسرار  چه کـــــرد

آنکه  پــر نقــــــش زد  این  دایره  مینـــایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کــــرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت

یــار دیـــریــنه ببینید که با یــــــــار  چـــــــــه کرد

چه  غمی است غم عشق و چه  بازی ها می انگیزد .تصور می کنم مجنون شب زنده داری چون خود را که چشم انتظار نشانه ای است از معشوق...و با درخشش کورسوی امیدی پنداری خرمن صبر و قرارش شعله ور می شود.

بارها و بارها این غزل را خواندم و بیشترین تاثیر را زمانی رویم گذارده که با صدای آسمانی شجریان همراه شده...چیستی ای عشق که فکرت ، آتش در دل حافظ می زند و می سوزاند...

ای دل ، ای دل غافل...

نوشته شده توسط سینا در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387 |